Moje doświadczenie oświecenia z Marshallem Rosenbergiem – Waldemar Piasecki
Spotkałem Marshalla Rosenberga w 2003 roku. Najpierw zobaczyłem wywiad z nim w TVP w związku z międzynarodowymi targami książki. Samo to było już cudem, ponieważ w tamtym czasie włączałem telewizor raz w roku. Byłem bardzo zainspirowany i zdecydowałem się wziąć udział w dwudniowym warsztacie następnego dnia. Trenerką była Marianne Göthlin. Wydawała mi się aniołem. Szczególnie pamiętam swój szok, kiedy wyjaśniła, że prośba polega na tym, że jesteśmy otwarci na odmowę – bez przywiązania czy żalu. Jeśli jesteśmy niezadowoleni z odmowy, to znaczy, że to nie była prośba, ale żądanie. A żądanie może wywołać u naszego rozmówcy niechęć do zgody. Jeśli natomiast rozmówca nie czuje się obarczony odpowiedzialnością za zaspokojenie naszych potrzeb, może być znacznie bardziej skory do zgody. To znaczy, że pozwalasz swoim rozmówcom wybrać, czy chcą spełnić twoją prośbę, czy nie. Pomyślałem, że to chyba niemożliwe w rzeczywistości. Kto żyje w takim utopijnym świecie? A ponieważ sam uważam się za utopijnego, idealistycznego marzyciela, połknąłem haczyk. Byłem wniebowzięty. Postanowiłem zostać trenerem. Kupiłem książkę, ale jak zwykle przeczytałem tylko kilka stron tu i tam.
Kilka miesięcy później pojechałem do Stanów Zjednoczonych na szkolenia. Pierwszym z nich było Satvatove z Davidem B. Wolfem (Dhira Govinda Prabhu). Niesamowite seminarium, absolutnie cudowne. Zdecydowałem, że tam również zostanę trenerem. Pojechałem jeszcze na szkolenie „Piąta dyscyplina” w MIT. Dostałem duży rabat. Też mi się podobało, ale nie zdecydowałem się zostać trenerem. Jednocześnie próbowałem zapisać się na IIT – dziewięciodniowe szkolenie z NVC – ale niestety było za późno. Lista była już pełna, więc zapisałem się jedynie na listę rezerwową. Na szczęście kilka dni później dostałem telefon, że zwolniło się miejsce i mogę przyjechać. Byłem bardzo podekscytowany, szczególnie dlatego, że było to niezwykle piękne miejsce – wypasione centrum szkoleniowe w Coronie w Kalifornii, tuż obok Los Angeles. Sierpniowa pogoda była doskonała, jak w niebie. Byłem nieco zdziwiony, kiedy zobaczyłem naprawdę duży tłum: 65 uczestników i 10 trenerów. Pierwszego dnia wybrałem warsztat z Marshallem Rosenbergiem. Ktoś zasugerował mi zrobienie listy moich celów na to seminarium, a ja pomyślałem, że byłbym szczęśliwy, gdybym nauczył się nazywać swoje uczucia. Zajęło mi to trzy dni – po nich miałem już całkiem niezłe pojęcie na ten temat i byłem bardzo szczęśliwy.
Następnego dnia Marshall zapytał, czy ktoś chciałby zgłosić się na ochotnika do ćwiczenia z empatii. Spośród wielu podniesionych rąk wybrał mnie.
MR: Jaki masz problem?
Ja: Oceniam ludzi.
MR: Czy oceniasz też siebie?
Ja: Nie, nie zauważyłem. (Jeszcze wtedy nie rozumiałem, jak bardzo ocenianie siebie i ocenianie innych są ze sobą splecione).
MR: Więc jaki jest twój osąd?
Ja: Oceniam ludzi tutaj. Jak możecie być takimi hipokrytami? Mówicie o porozumieniu bez przemocy, a jednocześnie stosujecie przemoc wobec zwierząt, bo jedząc mięso, bierzecie udział w ich zabijaniu!
(Trząsłem się zarówno ze strachu przed publicznym wystąpieniem, jak i ze złości: jak możecie być tacy ślepi?)
MR: Czy jesteś sfrustrowany, ponieważ masz potrzebę szacunku dla życia innych żywych istot?
Ja: Tak! Dokładnie!
Przez głowę przemknęła mi myśl: czy wy nie macie takiej potrzeby? Zamiast ją jednak wypowiedzieć, poczułem głęboką ulgę: moja złość nie jest spowodowana przez tych kretynów, tylko przez moją własną potrzebę dobrostanu zwierząt. Niesamowite! Nie muszę już dłużej oceniać tych ludzi. To ich sprawa. To ich wybór. Nie muszę ich nienawidzić z powodu ich wyborów.
Oczywiście później przyszło mi do głowy pytanie: czy mogę coś zrobić, żeby przekonać ich do braku przemocy wobec zwierząt? Tak, naturalnie. Mogę zrobić o wiele więcej, kiedy zaakceptuję i zrozumiem ich potrzeby, niż wtedy, kiedy będę na nich zły i będę im robił wykłady o tym, co jest właściwe.
W międzyczasie rozmawiałem z innymi uczestnikami. Szczególnie jeden z nich zainspirował mnie tym, jak dużo czasu poświęcał na wdrażanie NVC w swoim życiu – przez pisanie dziennika itp. Wyjaśnił mi, że żyje w teraźniejszości, pisząc tylko o tym, co jest w nim żywe w danym momencie. Zapytałem go:
– A co z błędami, które popełniasz? Czy nie wracasz do tych doświadczeń, żeby zrozumieć, co zrobiłeś źle i jak mógłbyś to zrobić lepiej?
– Nie. Po co miałbym rozpamiętywać przeszłość?
Nie mogłem tego zrozumieć. Jak w takim razie miałby się uczyć? To było niepojęte. Nigdy w życiu nie spotkałem kogoś takiego.
Wtedy ogarnęło mnie zdumienie. Przecież znałem już takie podejście. Czytałem wiersz:
Zapomnij przeszłość, która śpi,
o przyszłości nie marz wcale,
lecz działaj w chwili, co jest z tobą,
a postęp wezwie cię dalej. (1)
Następnego dnia doświadczyłem najwyższego szczytowego stanu świadomości w moim życiu. Udało mi się przekonać Evę Rambalę, partnerkę Marshalla, żebym mógł się z nim spotkać osobiście. Nie było to łatwe, ponieważ chroniła go przed przepracowaniem. Miałem jakieś osobiste problemy i zadałem mu trzy pytania. Marshall odpowiedział: „Wydaje mi się, że wszystkie te tematy są związane z potrzebą akceptacji, nieprawdaż?”. Odpowiedziałem: „Tak, ależ oczywiście!”.
Wtedy stało się coś mistycznego. Poczułem, jak akceptacja wchodzi w każdą komórkę mojego ciała. Miałem wizję srebrnej peleryny akceptacji opadającej z nieba na moje ciało. Byłem całkowicie przemieniony, w euforii. Unosiłem się nad ziemią, jakby wyrosły mi skrzydła. Jakimś cudem połączyłem się ze swoją prawdziwą, duchową jaźnią, pełną szczęścia i energii. Teraz byłem w stanie doświadczać obecności, teraźniejszości, swoich uczuć i potrzeb. Byłem w pełni spełniony w sobie – albo, jak można to nazwać w sanskrycie, atmarama. Kluczowym elementem tego doświadczenia była akceptacja siebie takim, jakim jestem, jak również pełna akceptacja innych. Uwolniłem się zarówno od wewnętrznego, jak i zewnętrznego krytyka. Mogłem rozpoznawać swoje potrzeby z wielką przytomnością i mądrością. I nie tylko swoje – teraz o wiele łatwiej rozumiałem potrzeby innych, co pomogło mi zbliżyć się do ludzi. Cieszyłem się każdą chwilą życia. W końcu byłem w stanie zrozumieć, co znaczą słowa: „Pokorny mędrzec, dzięki cnocie prawdziwej wiedzy, widzi jednakowo uczonego i łagodnego bramina, krowę, słonia, psa i zjadacza psów” (Bhagavad-gita 5.18)(2).
Innym symptomem tego stanu był niesamowicie wysoki poziom energii życiowej. Spałem od dwóch do czterech godzin na dobę. Nie mogłem spać dłużej, bo tak bardzo chciałem praktykować medytację mantry i czytać książki. W końcu mogłem przeczytać całą książkę „Porozumienie bez przemocy”. Żałuję, że niewiele wtedy pisałem. Miałem czas na wszystko, czego potrzebowałem. Wreszcie żyłem w obfitości czasu, pieniędzy i kontaktu – przede wszystkim kontaktu z sobą, ponieważ byłem singlem. Mój przymus bycia w związku, który był czymś w rodzaju uzależnienia, zniknął. Przestało to mieć znaczenie. W końcu mogłem zrozumieć, co to znaczy być spełnionym w sobie – atmarama. Byłem w stanie zaspokoić wszystkie swoje potrzeby, ponieważ byłem kompletny, pełny. To był kolejny wielki wgląd: jestem kompletny. „Bóg, Najwyższa Osoba, jest doskonały i pełny sam w sobie. Jako że jest całkowicie doskonały, wszelkie Jego emanacje, takie jak ten zjawiskowy świat, są idealnie wyposażonymi, doskonałymi pełniami. Cokolwiek powstaje z Doskonałej Pełni, samo też jest pełne. Bóg jest Doskonałą Pełnią, dlatego – chociaż emanuje z Niego tyle doskonałych pełni – pozostaje On w doskonałej równowadze” (Śri Iśopaniszad, Inwokacja)(3).
Miałem też czas na ćwiczenia fizyczne.
Kilka dni później usiadłem obok człowieka, który wyglądał mi na bezdomnego, i zacząłem z nim rozmawiać bez żadnych uprzedzeń. Rzeczywiście nawiązaliśmy głęboki kontakt. Okazało się, że wcale nie był bezdomny – planował założyć ekowioskę (projekt moich marzeń) koło Berlina. W końcu nawet podarował mi komputer.
Euforia trwała około sześciu tygodni: przez cały mój pobyt w Stanach Zjednoczonych plus dwa tygodnie w Polsce. Na nieszczęście nie wiedziałem, jak podtrzymać ją przez resztę życia, i do tej pory nie znalazłem klucza do odzyskania tego szczytowego stanu świadomości. Miałem jeszcze okazję spotkać Marshalla kilka razy. Pewnego razu, kiedy był w Polsce w 2005 roku na IIT, znowu do niego podszedłem. Tym razem było łatwiej. Miałem nadzieję, że ponownie doświadczę tej samej transformacji. Opowiedziałem mu historię naszego pierwszego spotkania, ale niestety nic takiego się już nie wydarzyło.
Odkryłem jednak, że wyższy stan świadomości jest możliwy, i wierzę, że można go osiągnąć przez całkowite zanurzenie się w teraźniejszości i w swoim prawdziwym ja.
„Ten, kto jest usytuowany w taki transcendentalny sposób, od razu realizuje Najwyższego Brahmana i staje się w pełni radosnym. Nie rozpacza nigdy ani niczego nie pragnie, jednakowo ustosunkowanym będąc do każdej żywej istoty. W tym stanie osiąga czystą służbę oddania dla Mnie” (Bhagavad-gita 18.54)(2).
1. https://kksongs.org/songs/a/alasforthosewhospendtheirdays.html
2. https://vedabase.io/en/library/bg/
3. https://vedabase.io/en/library/iso/
📧 waldemar.piasecki@gmail.com
📞 +48 508 069 936
🌐 integraal.org.pl
